Wandelen met een ezel

Een weekje back to basics
Wil je graag eens met je ouders en je kinderen op vakantie? Ben je niet bang om je grenzen wat te verleggen en kun je wel wat stapkilometers aan? Opteer dan voor een alternatieve all-in vakantie en ga een week wandelen met een ezel. Of hoe drie generaties tijdens een vakantie familieherinneringen voor het leven kunnen verzamelen.

Wie de platgetreden paden verlaat, ontdekt dat er meer opties zijn dan een huisje huren of een all-in hotel voor zo’n generatieoverschrijdende vakantie. Een wandelvakantie met een ezel bijvoorbeeld. Genoeg actie om ’s avonds gezond moe te zijn, voldoende uitdagingen om de generatiebanden stevig aan te halen en als extraatje wat verwennerij om zalig op je gemak te zijn. Zo belooft de brochure van SNP Natuurreizen toch. Reden genoeg om twee gepensioneerde ouders, één kind en vier paar wandelschoenen in te laden en aan het begin van een mooie herfstvakantie naar Bruniquel te sjezen. Het plan? Acht dagen wandelen doorheen Tarn & Garonne, goed voor een kleine 70 wandelkilometers door berg en dal en drie logeeradressen. Nu eens is het de bedoeling dat we, met ezel en al, een ommetje maken, een andere keer worden we geacht om goedgemutst naar ons volgende chambre d’hôte te stappen. Onze koffers worden telkens nagebracht. Geef toe, in theorie klinkt het goed, maar wanneer Walter, onze eerste gastheer, ons die eerste morgen de nodige ezelskennis wilt bijbrengen, wordt het plots een stuk minder evident. Bovendien blijken we in twee werelden te leven. Walter, geboren en getogen op een erf, kan er niet bij dat wij geen zakmes bij hebben. Hij krabt achter zijn oren en begint kordaat van voor af aan, in sneltempo. En daarna moet ik tonen wat ik geleerd heb, terwijl Walter toekijkt. Een examen waarvan ik op voorhand weet dat ik grandioos zal zakken. Maar wonder boven wonder slaag ik er om het dier correct op te tuigen en na wat geaarzel lukt het me zelfs om zijn hoeven te kuisen. Een taakje dat ons elke avond te wachten staat, zo vernemen we. Mijn ouders hebben ondertussen al een stap naar achter gezet, kwestie van meteen duidelijk te maken wiens handen vol stront zullen hangen. Gelukkig is de kleinste uit het gezelschap wel al ijverig aan het borstelen. ‘Jullie zijn verantwoordelijk voor de ezel, dat betekent dat je hem correct moet optuigen en goed moet verzorgen, anders krijgt hij wondjes.’ Bovendien leren we dat we onze ezel, Cyrano, het best kunnen vergelijken met een kind van een jaar of 5, 6. ‘Hij heeft nood aan vriendelijke, maar duidelijke begeleiding, anders zal hij zich als een koppige, verwende ezel gedragen. Laat hem dus niet voortdurend grazen of het worden heel lange tochten. En pas op, hij zal je testen, ezels zijn slim. Oh en als hij aan de grond krabt en snuffelt, maak je dan uit de voeten, dan gaat hij rollen.’

Hoeft het gezegd dat we enigszins opgelaten vertrekken? Bovendien krijgt Walter gelijk. Cyrano test ons. Niet een keer, maar de volle 12 km. Tussenin discussiëren we over de wegomschrijving, het plan en de te volgen weg en eerlijk, de moed zakt ons een beetje in de schoenen. Die avond, bij een voortreffelijk huisbereid moestuinmaal, wordt er weinig gezegd. Niemand wilt het toegeven, maar iedereen heeft een beetje schrik voor wat komen zal. De volgende ochtend horen we Cyrano om 9u balken, Madeleine holt meteen de deur uit ‘Ik weet de borstel liggen!’ De zon schijnt, we hebben de voorbije nacht onze courage ietwat teruggevonden en Cyrano lijkt plots een andere ezel. Zodra hij opgetuigd is, stapt hij vrolijk naast me mee, alsof hij er zelf schik in heeft. De koppige ezel is een tam knuffellammetje geworden en windt ons moeiteloos rond zijn vinger. Nog geen half uur later zijn we collectief gek op Cyrano en wat volgt is een idylle die veel langer dan een week had mogen duren. We passeren watervalletjes, paarden die nieuwsgierig komen piepen en hooghartige ezels die onze Cyrano geen blik gunnen, doorkruisen een eeuwenoud sprookjesbos en een pittoresk smurfengehucht om dan een serieuze beklimming aan te vatten. We starten zachtjes maar werken ons in geen tijd serieus in het zweet. Een uur later klimmen we nog steeds en het landschap wordt alsmaar indrukwekkender. Lunchen doen we op een open plek die ons een magisch panorama schenkt. Brigitte, de vrouw van Walter, heeft opnieuw een heerlijke picknick voorbereid. Wij moeten enkel onze koeltas openritsen en genieten. Na onze pauze zetten de drie meisjes zich op een rij om te plassen met zicht op de vallei. Mijn dochter komt niet meer bij en hoewel op Cyrano’s rug zitten ook een topper is, wordt dit misschien wel het meest memorabele vakantiemoment. Tijd nu om opnieuw de bossen in te duiken. We klimmen, dalen en vrezen even dat Cyrano zijn poten zal breken over dat hobbelige rotspad, maar onze copain huppelt over alle obstakels heen zoals alleen hij dat kan. Wanneer we in de buurt komen van l’Alternative, onze tweede logeeradres, is er geen houden meer aan, hij ruikt zijn stal. Logisch, ook wij voelen ons hier instant thuis. Die avond neemt Erick, de heer des huizes, ons mee het bos in om de herten te bekijken. Het is haast pikdonker wanneer we terug huiswaarts keren, maar ondanks de vele kilometers die we er al op zitten hebben, zijn de drie generaties in hun nopjes.

Terwijl we ’s anderdaags nog een laatste koffie drinken, duikt Madeleine plots op met Cyrano naast haar die ze solo uit de weide haalde. De liefde is groot en wederzijds en daar komt de volgende dagen geen verandering meer in. We vertrekken steevast rond een uur of tien en arriveren meestal rond een uur of vier op onze bestemming. Haast en spoed is er niet bij en we vreten kilometers alsof het niets is. Urenlang wordt er gebabbeld, nu eens passeren familiegeschiedenissen de revue, een andere keer pakken we met natuurweetjes uit. Elke dag ontdekken we een nieuw facet van deze wondermooie, desolate en bijzonder gevarieerde streek. Geen twee dagen zien er hetzelfde uit. Andere mensen zien we amper, we lijken gevangen in een heerlijke bubbel. Geregeld aarzelen we, twijfelen we of we wel de juiste weg namen, maar echt verdwalen doen we nooit. Madeleine stapt enthousiast mee en mag nu en dan eens bovenop Cyrano uitrusten. De kers op de taart. Ontbijten doen we in de chambre d’hôte, onze lunch wordt netjes in gepakt en ’s avonds krijgen we steevast een smakelijk driegangendiner voorgeschoteld. Een week lang blijft de najaarszon consequent schijnen en genieten we met volle teugen van onze eenvoudige dagen in het groen, van elkaar en van Cyrano. Simpel geluk dat smaakt naar meer.

Meer weten?

Bij SNP kun je tal van ezelsvakanties boeken in diverse landen, van Marokko over Portugal tot Frankrijk. Deze gezinswandelvakantie in Tarn en Garonne kan vanaf € 690 per persoon, bij minstens twee personen. Inclusief halfpension, picknickpakket en ezel. Kinderen genieten korting. Meer informatie vind je op www.snp.nl

Verschenen in HLN, 2017

- overzicht -
Facebook Twitter Google+ Pinterest LinkedIn